آنچه میخوانید مروری بر مقاله Self-Reflexivity and the Therapeutic Action of Psychoanalysis از لوییس آرون هست.
در سنت روانکاوی، نقطۀ شروع فهم تفاوتهای جنسیتیِ رشد، رابطهٔ نخستینِ نوزاد با مراقبِ اصلی—عموماً مادر—است. در الگوی «جدایی–تفرد» ماهلر، نوزاد از همجوشیِ اولیه با مادر بهتدریج به سوی تمایز و استقلالِ خود حرکت میکند؛ «جدایی» یعنی خروج از همجوشی، و «تفرد» یعنی دستیابی به خصایصِ منحصربهفرد و مرزهای منِ خود. این گذار برای همۀ کودکان حساس است، اما در پسرها بهدلیل ضرورتِ هویتیابیِ جنسیِ متفاوت از سوژۀ دلبستگیِ نخستین (مادر)، عموماً با تنش بیشتری همراه میشود
بحث جنسیت درمانگر همواره یکی از موضوعات مورد توجه بیماران و حتی درمانگران بوده است. برخی مراجعان ترجیح میدهند با درمانگر همجنس یا جنس مخالف کار کنند. پرسش اساسی این است که آیا جنسیت درمانگر بهطور عینی و علمی بر کیفیت درمان اثر میگذارد یا خیر.
«آدما تو دنیای من صورت ندارن.»
این در میانهی جلسهای تحلیلی با لحنی بیاحساس و خنثی بیان شد. و صرفاً گزارشی بود از وضعیتی بنیادین در تجربهی مراجع از دیگران.
در لحظهی شنیدن این جمله، چیزی در میدان بینذهنی فعال شد. احساسی از انجماد، قطع ارتباط، گمگشتگی. بهعنوان درمانگر، در آن لحظه از خود پرسیدم: آیا من هم یکی از آن بیچهرهها هستم؟
این مواجهه، ما را با یکی از پدیدههای کمتر مفهومپردازیشده در رواندرمانی روبهرو میکند: تجربهی دیگران بهمثابهی ابژههایی بیچهره، فاقد حضور انسانی و محروم از کیفیت رابطهمندی. در این مقاله تلاش میکنم این تجربه را از منظر تحلیلی بررسی کنم:
ریشههای آن چیست؟ دفاعی است یا ساختاری؟ و چه راههایی برای بازسازی چهرهی دیگران در روان مراجع وجود دارد؟
من، علی غیور، روانشناس بالینی و رواندرمانگر تحلیلی معاصر (روانکاوانه) با شماره پروانه نظام روانشناسی ۸۱۶۷ هستم.
از همان ابتدا خود را متعهد به سه اصل بنیادین در حرفهی درمانگری یعنی درمان شخصی عمیق، سوپرویژن منظم، و آموزش مداوم با کیفیت میدانم. در طی این سالها، با بهرهگیری از آموزشهای پیشرفته در داخل و خارج از کشور، رویکرد درمانی خود را در زمینهی رواندرمانی تحلیلی، بهویژه درمان اختلالات شخصیت طیف نوروتیک و مرزی، شکل دادهام. همچنین در زمینهی مشاوره پیش از ازدواج بر اساس ارزیابی سواپ فعالیت تخصصی دارم. رنج سنی مراجعانم معمولاً بین ۲۵ تا ۴۵ سال است.
