در سنت روانکاوی، نقطۀ شروع فهم تفاوت‌های جنسیتیِ رشد، رابطهٔ نخستینِ نوزاد با مراقبِ اصلی—عموماً مادر—است. در الگوی «جدایی–تفرد» ماهلر، نوزاد از هم‌جوشیِ اولیه با مادر به‌تدریج به سوی تمایز و استقلالِ خود حرکت می‌کند؛ «جدایی» یعنی خروج از هم‌جوشی، و «تفرد» یعنی دست‌یابی به خصایصِ منحصربه‌فرد و مرزهای منِ خود. این گذار برای همۀ کودکان حساس است، اما در پسرها به‌دلیل ضرورتِ هویت‌یابیِ جنسیِ متفاوت از سوژۀ دلبستگیِ نخستین (مادر)، عموماً با تنش بیشتری همراه می‌شود