درمان تحلیلی برخلاف رویکردهای صرفاً رفتاری یا راهکارمحور، به ریشه‌های ناآگاه مشکلات روانی می‌پردازد. این رویکرد معتقد است که بسیاری از نشانه‌های روان‌شناختی — مثل اضطراب، افسردگی، وسواس یا پرخاشگری — نه “دشمن” ما، بلکه بیان فشرده‌ و ناهشیار دردهای گذشته و تعارض‌های حل‌نشده‌ ما هستند.

از نگاه تحلیلی:

افسردگی ممکن است نشانگر خشم سرکوب‌شده‌ یا سوگ‌های ناتمام باشد؛

اضطراب می‌تواند حاصل کشمکش میان میل و ترس باشد؛

وسواس، تلاشی ناهشیار برای مهار افکار یا تکانه‌هایی است که از آن‌ها می‌ترسیم؛

و مشکلات رابطه‌ای اغلب بازنمایی روابط اولیه ما با والدین‌اند، اکنون با دیگران یا درمانگر، بازآفرینی می‌شوند.